چرا آدم های عادی کارآفرینان را درک نمی کنند

کارآفرینان ویژگیهای خیلی خاصی دارند. هم از نظر فیزیکی و هم از نظر روحی. دو دلی، اضطراب و ناامیدی… اینها احساساتی‌ هستند که هر کارآفرینی با آنها دست و پنجه نرم می‏‌کند. پس چرا کارآفرین‌ها می‌خواهند پا در این دریای متلاطم بگذارند و ریسک شکست از هر دو جنبه‌ی عمومی و شخصی را به جان بخرند؟ مگر نه اینکه این راه پر از چاله و چوله است؟ چه چیزهایی کارآفرین‌ها را به جلو می‌راند که برای مردم عادی قابل درک نیست؟ در این مقاله شما با ۹ چیزی آشنا می‌شوید که آدم‌های عادی راجع به کارآفرین‌ها درک نمی‌کنند.

کارآفرین‌ها، کارآفرین شده‌اند چون:

۱. صدای داخل مغزشان بلندتر از صدای هر آدم دیگری است

بقیه شاید به شک بیفتند، شاید حسابی انتقاد کنند، شاید قضاوت کنند، اعتبار آدم را زیر سؤال ببرند و ناامید شوند. اما کارآفرینان عین خیالشان نیست. او همه‌ی این نظرات را به همان شکلی که هستند می‌بیند. نه درست و نه غلط. فقط به عنوان داده‌های خام. در واقع، اطلاعات خام را غربال می‌کند تا قطعات قابل استفاده‌ای که داخلش پیدا می‌شود را به کار ببندد و به بقیه‌اش توجهی نمی‌کند.

چرا؟ چون کارآفرینان در عین اینکه ممکن است به عقاید دیگران احترام بگذارند، اما به ایده‌ها، توانایی‌ها و استقامت خودشان ایمان دارند و به همین دلیل نمی‌توانند راه دیگران را طی کنند و باید راه خودشان را هموار کنند.

۲. کارآفرینان به این باور رسیده‌اند که نحوه‌ی بازی کردن مهم‌تر از برد و باخت است

اگر شما کارآفرین باشید، ترجیح می‌دهید به روش خودتان شکست بخورید تا اینکه به روش کس دیگری پیروز بشوید. ترجیح می‌دهید خودتان به سمت آینده‌ای که در ذهن دارید رانندگی کنید تا اینکه بنشینید و ببینید چه کسی قرار است بیاید و بُکسل‌تان کند. ترجیح می‌دهید تک تک سلول‌هایتان بسوزد تا اینکه یواش یواش محو شوید.

مشخص است که می‌خواهید ببرید؛ پیروزی شما را به سمت خود می‌کشد. اما از طرف دیگر، می‌خواهید قوانین بازی را تغییر دهید، زمین بازی خودتان را خط‌کشی کنید و بازی‌ را طوری که دوست دارید ببرید – چون بردن بازی در حالی که انگار مجبور هستید به نحو خاصی بازی کنید، خودش یک جور باخت است.

۳. از بین گزینه‌ها انتخاب نمی‌کنند؛ خودشان گزینه‌ خلق می‌کنند

خیلی از مردم خودشان را راحت کرده‌اند و از بین چیزهایی که در ستون A یا ستون B وجود دارد، انتخابشان را انجام می‏‌دهند. کارآفرین‌ها نگاهی به این دو ستون می‌اندازند و بعد یک ستون C‌ برای خودشان خلق می‌کنند.

همانطور که جان برگستون می‌گوید:

هر بار که بخواهیم تصمیم مهمی بگیریم، دو راه برای اقدام کردن در اختیار داریم.
یا می‌توانیم از لای گزینه‌هایی که خودشان را به ما نشان می‏‌دهند، بهترین گزینه‌ی موجود را انتخاب کرده و سعی کنیم آن را به خورد کار بدهیم یا اینکه می‌‏توانیم کاری که کارآفرین‌ها انجام می‌دهند را پیشه کنیم: بفهمیم بهترین گزینه‌ی امکان‌پذیر چیست و آن را به وجود بیاوریم.

به همین دلیل است که کارآفرین‌ها کارهای غیرامکان‌پذیر را انجام می‌دهند، چون غیرممکن برای آنها معنی ندارد.

۴. عاشق این هستند که با همراهی دیگران به موفقیت برسند

داشتن استعداد فردی به جای خود، اما توانایی کار کردن در قالب تیم، آویزان کردن غرور در پشت در و فداکاری به خرج دادن در مواقع لازم، تنها راهی است که می‌تواند تیمی را به موفقیت برساند.

این روحیه فقط وقتی می‌تواند به وجود بیاید که از بالادست جریان داشته باشد.

به همین دلیل است که کارآفرینان افراد را با اسمشان صدا می‌‏کنند نه با جایگاهشان، برایشان تیم مهم است نه سلسله مراتب و از همه مهمتر، شادی و موفقیت خود را به شادی و موفقیت دیگران گره می‌‏زنند.

۵. نیازی به نظم و دیسیپلین ندارند، چون برای انجام دادن کارهایی که آنها را به هدفشان نزدیکتر می‌کند، بی‌تابند

معمولا نظم و دیسیپلین‌شان در این حد است که برای رسیدن به چیزهایی که نیاز دارند، راهی بیابند. از مشخصات کارآفرین‌ها این است که برای رسیدن به چیزهایی که بهشان نیاز دارند نمی‌توانند زیاد صبر کنند. سر این جور آدم‌ها پر است از هدف و رؤیا. تمام کارهایی که باید انجام بدهند تا بتوانند به اهداف و رؤیاهایشان چنگ بزنند را هم می‏‌دانند.

به همین دلیل است که کارآفرین‌ها در حین انجام دادن خسته‌کننده‌ترین کارها هم قادرند جوک بگویند. وقتی فاصله‌ی بین کاری که می‏‌کنید تا چیزی که می‏‌خواهید را با خط مشخصی ببینید، آنگاه کار کردن دیگر برایتان کار کردن معمولی نیست بلکه به چیز جالبی تبدیل می‌‏شود، به چیزی که آدم را راضی می‏‌کند. وقتی به این مرحله برسید که کار کردن برایتان معنی‌دار و راضی‌کننده باشد، این اسمش زندگی کردن است.

۶. فقط نمی‌خواهند مهارتی به دست بیاورند و زندگی روتینی داشته باشند

بعضی‌ها کار می‌‏کنند تا مهارتی به دست آورده یا به جایگاهی برسند که دیگر لازم نباشد به خودشان زحمت بدهند و بتوانند با خیال راحت به توانایی‌ها و دانش‌شان تکیه کنند. آنها خیلی سخت کار کرده‌اند و حالا از خودشان رضایت دارند (که اصلا چیز بدی نیست. در واقع تعریف موفقیت باید هم متفاوت باشد).

کارآفرین‌ها از این حس رضایتی که ناشی از به دست آمدن مهارت است، متنفرند. کارآفرین‌ها از آن وقفه‌ای که بعد از رسیدن به موفقیت ایجاد می‌‏شود، بدشان می‌آید. به چشم کارآفرین‌‏ها، به دست آوردن مهارت فقط از این جهت خوب است که پایه‌‏ای می‏‌شود برای به دست آوردن مهارت‌های بیشتر. کارآفرین‌ها، دستاوردها را به عنوان سکویی برای رسیدن به دستاوردهای دورتر می‏‌نگرند.

منبع: آکادمی بال پرواز